Ik haat voorstellen, ik kan me dan helemaal opvreten. Wat zal die ander van me denken, ik moet nu wel een goede indruk maken, ik moet wel aardig over komen, humor hebben. En uiteindelijk krijgen mensen dan een indruk van je die helemaal niet klopt en kom je er juist negatief uit. Dat heb ik tenminste altijd, ik krijg altijd later te horen, eerst dacht ik dat ......

Dat heb ik het zelfde met pasfoto's. Ook zo'n moment opname. Even glimlachen ja goedzo heel mooi, terwijl een ander later zegt: goh ik vind je in het echt er veel beter uit zien. Ja mensen, is me echt overkomen. Ik heb nog nooit iemand over zijn eigen pasfoto horen zeggen dat hij/ zij  hem mooi vond. En dan wil iedereen je pasfoto hebben en gaan ze het uitwisselen. Wat heb je aan die dingen, als iedereen zich toch anders voordoet dan dat ie zelf is.Ik moet wel bekennen dat ik het leuk vind als ik uitga om samen op de foto te gaan met mensen, maar dan ben je met anderen en het belangrijkste: er hangt niets van af. Wil je niet dan ga je niet, is ie verneukt, boeiend.

Vroeger vond ik het heel leuk om me op nieuw voor te stellen, omdat je dan weer een soort van ander mens kan worden, gelukkiger. Bij de populaire mensen horen, iedereen kent je oude blunders nog niet, ze kennen je slechte eigenschappen nog niet. Maar daar komen ze snel genoeg achter en als je je juist anders voor gaat doen zien ze dat ook als een slechte eigenschap en krijg je die er ook nog bij in het rijtje van de slechte eigenschappen.

Maar toch kunnen nieuwe dingen ervoor zorgen dat je goede eigenschappen worden uitgebreid, zonder dat je je anders voor hoeft te doen. Ik merk dat ik door steeds meer verschillende mensen leer kennen ik zelf ook anders over dingen ga denken.

Het is een best negatief stukje en ik beloof dat ik ook over luchtige dingen ga lullen. (ben ik erg goed)Ik doe dit voor me zelf om ipv een dagboek mijn gedachtes uit mijn hoofd te zetten en er zijn genoeg weblogs, ik wil weddend dat niemand dit ooit gaat lezen